Posts

Eski bir sesin vardı Merdiven boşluklarında yankılanan Kimsenin dinlemediği bir şarkıydı belki Ya da çoktan unutulmuş bir repliğin son yankısı Balkonlarından sarkan rüzgârların var senin Perdelerini uçuran, kapılarını çarpan Anılarını sokak lambalarına fısıldayan Sessizliğin ortasında çırpınan bir afiş gibi Birkaç uykusuz gecen var İçine gömdüğün saatler Ömrünü çeyrek dilimlere bölen takvimler Sigaranın ucundaki titrek ışık gibi Sönmeye hazır ama yanmaya inat eden Aklın, köşe başlarında bekleyen bir tren gibi Hiç varmayacağı bir istasyona doğru Hareket etmeye tereddüt eden Kollarında yorgun bir güvercin Gözlerinde asfalttan sıçrayan bir ışık huzmesi...

Bazen en çok düğmeler kopar gömleklerden, Bir daha dikmeye üşenirsin, Sonra alışırsın eksikliğe, Kapanmaz ama dert etmezsin. Bazen en çok pencere pervazına yaslanırsın, Bir sigara, bir kedi, Bir de geç kalan akşam… Hepsi birbirine benzer, Ama hiçbiri tutmaz eskisinin yerini. Sonra en çok yollar uzar, İstasyondan kalkan trenler, Sokağın köşesinden kaybolan insanlar, Ve senin bir türlü varamadığın yerler… Öyle işte, Hayat dediğin, küçük eksilmelerden ibaret. Bir düğme, bir pencere, bir yol....

Bir şey var, dokunuşunda saklı, Rüzgârın uğradığı bir sahil gibi, Gelip geçici değil, kök salan, Ve ben, hep orada kalmak isterim. Bir şey var, gülüşünde belki, Çocukluk hatıraları kadar tanıdık, Ama her defasında yeniden şaşırtan, İnsanı kendine esir eden. Bir şey var, bilirim sen de farkındasın, İki kelimeye sığmaz, tariflere sığmaz. Adını koymaya çalışsak, eksilir; Dokunmasak, yok olur belki. Ve ben, gitmek istemem artık, Çünkü o şey — adı olmayan o şey —...

Geldim, gördüm, iç geçirdim… Bakkal gene veresiye defterini açmış, Kaldırım taşları hâlâ eğreti duruyor, Ve şu köşe başındaki çaycı, Her zamanki gibi çayın yanında dert de satıyor. Memlekette değişen bir şey yok işte, Minibüsler yine balık istifi, Şoför amca hâlâ “Arkaya ilerleyelim!” diye bağırıyor, Ama kimse ilerlemiyor. Zaten memlekette hiç kimse bir yere ilerlemiyor. Kahvede oturup eski dostları saydım, Biri evlenmiş, biri kaybolmuş, Biri geçen sene yazlığa taşınmış, Ama asıl bombayı İsmail patlattı:...

Değişeceksin, vakti geldi; Direnme, zira zaman kimseye boyun eğmez. Akıp gider ırmak, taşları unutur; Ve insan, dünkü suretinde kalamaz. Dünya döner, mevsimler yorgun düşer, İnsanın yüreği, solan yaprak misali. Bırak geçmiş, rüzgârla savrulsun; Ve anılar, kekik kokulu bir lezzet olsun. Geçmişi meze niyetine sun, Ne damağı yaksın, ne gönlü sarsın; Sadece bir hatıra kalsın o günlerden, Zamanın tokadına inat, sessizce duran. Karanlık, sabrıyla saracak seni, Sessizliğiyle içini ürpertecek belki. Ama güneş, sabahı getirecek yine;...

Bir kar tanesi düştü alnıma, Ömrü kadar kısa bir serinlik, Bir anlığına ferahlık, Sonra eriyip kaybolan. Şehir, beyaza bulanmış, Ama sen bilirsin, Bütün o beyazlığın içinde Ne kadar siyah olduğunu gecenin. Bir çay söyledim, içi dumanlı, Karşısına oturttum kendimi, Baktım, Sokak lambaları üşüyor, Kaldırımlar titriyor, Biriken sessizlik dizlerime kadar. Kar yağıyor, ağır ağır, Herkes eve çekilmiş, Sanki dünya susmuş gibi. Ama içimde fırtına, Ama içimde eksik bir ses. Kimdi giden?...

Saçım uzundur benim, Sakalım geç çıktı, geç kaldı dünyaya. Kirli, yamalı bir sabrın izinde büyüdü; Belki de bu yüzden kimse sevmedi beni, Ya da ben, sevilmeyi istemedim hiç. Yüzümde senelerin ağır izi var, Mezara kadar taşıyacak yaralarım. Biri görünür, biri gizli — Kanadıkça rahatlatan, kabuk tutmayan cinsinden. Yanık ellerim var, ateşi ezberlediğim, Gülümsememi saklayan kırık dişlerim, Ve susmayı öğrenen bir çocukluğum var. Geçmişim yaramazdı, ben susturdum. Aynada gördüğümle uyuşmayan bir ben,...

Gecenin koynunda bir kadeh şarap, Dudaklarımda adının buruk tadı. Yalnızlığın ortasında, Sensizliğin ince sızısı işler ruhuma. Her yudumda hatıran canlanır, Gözlerinin derinliğinde kaybolurum. Ellerinin sıcaklığını arar ellerim, Tenimde gezinir hayalin usulca. Saatler geçer, zaman erir, Ama özlemin dinmez içimde. Kadehler boşalır, geceler tükenir, Senin yokluğun hep aynı yerde. Şarabın kızılında ararım seni, Her damlasında biraz daha derin. Belki bir gün döner gelirsin diye, Beklerim seni, kadehimdeki son yudumla.

Sabahın ilk ışıkları, Issız sokaklarda solgun bir umut gibi, Bir isim fısıldar rüzgâr, Sensizliğin ağır adımlarında kaybolmuş. Gözlerim, şehrin kırık aynalarında Arar seni, her köşe başında, Yitik bir düş gibi, Kalbimin daracık sokaklarında. Beklemek; Her nefeste biraz daha yitik, Bir şiir misali, Hüzünle örülmüş ama yine de özgür. Ben; Yalnızlığın ötesinde, Sensizliğin izinde, Her sabah yeni bir umutla doğarım.

Masallar anlatır gibi esiyor rüzgâr, Ellerimde solmuş bir bahar dalı. Rüzgâra bırakılmış bir fısıltı senin adın, Yüreğimde yankılanır, susmaz. Eskimez hiçbir anı, zaman geçse de, Maviye çizilmiş bir özlem gibi. Gün batarken uzar gölgeler, Özlemek, sessizce düşen bir yaprak. Kalbimde saklı bir su gibi, Çılgın ırmaklar gibi çağlar ismin, Eskisi gibi değil ama hep aynı yerde.