Mevzu O Değil

Yeniden içinde senin olduğun bir şeyler yazmak biraz garip hissettiriyor doğrusu. Artık şiir yazmıyorum, şiir yazma ihtiyacı da hissetmiyorum. Bu durumdan rahatsız ya da şikayetçi değilim. Şiir okuyorum ama… Kıskandığım dizeler olmuyor değil hani hâlâ. Bundan keyif alamıyor olsam üzülebilirdim. Bu Eylül biraz garip başladı. Mevsim geçişi denilen şeyi ilk kez bu kadar bilinçli hissediyorum. Durup dururken duygusallaşmaya doğru yönelirken hemen fark edip “Mehmet odağını topla” diyorum kendime. Ve duygularımı regüle edip normal yaşantıma devam edebiliyorum....

Türkçede insanın ağzına bu kadar geç yakışan başka bir cümle var mı, bilmiyorum. Söylüyorsun, duyacak kişi yok. Yaşarken iki kelimeyi bir araya getirememişsin; şimdi otur, sayfalar doldur. Yazarlığın da sırası yani. “Ya abartma anne.” Bunu dedik biz. Şimdi uzun uzun anlatıp kendimi daha anlayışlı bir yere oturtmayayım. Oturduğum yerden söyledim zaten. Kalkıp yanına oturmak yerine. Annemin bizden başka gidecek pek bir yeri yoktu. Kendi ailesinden yana yüzü gülmemiş, evlenince de gülmesi ertelenmişti....

Sevgi yoksunluğunun 8. yılındayız. 8 yıl… ne uzun süre. Bu yıl doğum günümde hesapladım. Annem benim yaşımdayken ben 8 yaşındaydım. Şimdi annem öleli 8 yıl oluyor. Oradan düşün işte, ne kadar uzun. İnsan bazı şeylere alışır diyorlar. Günlere, yokluklara, eksik kalan masalara. Ama alışmak dediğin şey tam olarak ne, emin değilim. Çünkü alışmak biraz hafiflemek gibi anlatılıyor. Oysa bu his hafiflemiyor. Sadece şekil değiştiriyor. Eskiden daha çok acıtıyordu. Şimdi daha çok yer kaplıyor....

Bir anda gelen gitme isteği. İnsan bunun nedenini tam olarak bilmez; ama bulunduğu yerde kalmanın kendisini eksilttiğini hisseder. Bu yüzden yola çıkar. Çoğu zaman bunu bir başlangıç gibi düşünür. Oysa yol, her zaman bir başlangıç değildir. Kim bilir, belki de yol yönsüzlükle yapılan bir anlaşmadır. Çünkü ortada bir kesinlik yoktur. İnsan bir yerlere gittiğini sanırken, aslında yalnızca hareket etmeyi seçer. Hareket, bir süreliğine anlamın yerini alır. Adımlar çoğaldıkça sorular azalıyor gibi gelir....

34 yaş başlangıcı “bu senin hayatın mı gerçekten?” tadında, finali ise “eh, fena değildi be” kıvamında geçti. Kayyumdan Oasis’e kadar hayatı uçlarda yaşatan bir yaştı. Dramı bol, finali toparlamalı bir sezondu. Şimdi 35 olduk. Alkış yok, konfeti yok. Yaş geldi, oturdu. Ben 7 yaşındayken annem şu an olduğum yaştaydı. İnsan böyle cümleleri kurunca bir iç muhasebe sesi devreye giriyor: “Demek annen bu yaştayken sen vardın. Sen bu yaştayken… sen varsın, annen yok....

“İntihar, felsefenin tek ciddi sorusudur.” — Albert Camus Artık intiharı daha ciddi düşünmeye başladığımı fark ediyorum. Evet, geçmişte de zihnimi yoklayan bir merak, hatta belli bir düzeyde makul bulma eğilimi vardı. Ancak o zamanlar bu düşünceyi hemen karşıt argümanlarla dengelemeye çalışır, yaşamı savunan küçük gerekçeler üretirdim. Fakat 30’lu yaşlardan sonra bu argümanların sayısı azalmaya başladı. Hayatın sıradanlığı, sürprizsiz bir döngüye dönüşmesi ve artık “iyi” anlamda şaşırmayacağımı kabullenmek—tam da bu içselleştirme süreci—intihar fikrini daha ciddi bir düşünsel uğrağa dönüştürdü diyebilirim....

Biblical Limewire, Ares, Napster’dan indirilen; hatta dümdüz radyodan kasete çekilen parçaları kanlı canlı dinlemek, dünyanın en güzel duygusu. Tüm imkânsızlıklar içinde dünya ile bağ kurabilmek, sanırım bu hayattaki en büyük başarım. Gelelim Oasis’e. Biletlerin nasıl kuyruklar oluşturduğunu, ödeme sistemlerinin nasıl çöktüğünü anlatmaya gerek yok. Bu sadece bir konser değildi; ailenin bir araya gelişiydi. Asla sıkı bir Oasis fanı olmadım ama dinlerken çok sevdiğim, çok eğlendiğim bir gruptu. Özellikle Liam’ın daly*raklığı, Noel’in efendi duruşu, Bonehead’in şiir gibi çalması… Ve daha nice sevdiğim yanları var bu grubun....

Sevgi yoksunluğunun 7. yılındayız. İnsan hayatında 7 yıl çok uzun bir süre. Mesela 7 yaşında ilkokula başlamıştım. 7 yaşını net hatırlarım, hatta sünnet bile olmamıştım. Annemisiz 7 yıl geçmiş. 7 yılda her şey değişir. Hayat değişir. Biz de değiştik, istemeden. Ama tek değişmeyen şey “az önce buradaydı” hissi. Yine de hep orada bir yerde, biraz önce oturduğu koltukta, camdan dışarıyı izliyormuş gibi. O kadar net bir hissiyat ki bu, bazen sesini duyuyorum....

Zaman dediğin, saatin tik-taklarıyla değil, yüreğin çarpa çarpa yorulmasıyla ölçülür. Değişmek? O bir zaman meselesi. Kabullenmek? O da bir zaman meselesi. Ama şimdi, tam da şu anda, ayrılmamız mı gerekiyordu? Hayır, efendim, tiyatroda buna “perdeyi yanlış yerde indirmek” derler. Daha oyunun ortasındayız, replikler bitmedi, dekor hâlâ sağlam, elimizde koca bir sahne var; her şeyi düzeltecek kadar geniş, her şeyi anlatacak kadar derin. Belki ilerde yollar çatallanırdı, olabilir, hayat bu, bazen sağa sapar, bazen sola çarpar....

Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenlerden ibaret… Ne kadar tanıdık bir cümle, değil mi? Sanki hepimiz bu gerçeği biliyor ama yine de her seferinde şaşırıyormuşuz gibi. Planlarımızı yaparken içimizde sessiz bir umutla “Bu kez farklı olacak” diye düşünürüz. Ama bazen, ne kadar titizlikle kurarsak kuralım o planlar, hayatın acı tatlı sürprizleri karşısında yerle bir olur. İşte tam da bu noktada büyümenin, belki de yaşlanmanın ne anlama geldiğini anlarız. Önyargılarımızla kilitlediğimiz odalar vardır....